در تاریکی نشسته ام . به جلو خم شده ام و زمین را مینگرم ، بی آنکه زمین را بنگرم . دست هایم را در هم گره کرده ام . با دست هایم بازی میکنم ، گویی میخواهم آرامشم را نشان دهم . نگاهم صلب است . چشمانم را به روشنی آنطرفتر می اندازم . دست هایم به هم فشرده میشود . کسی قرار بود برایم مشتی نور بیاورد .
نه .... قراری بین ما نبود . شاید هم بود .اما مهم نیست . مهم این است که گویی قراری نبود . هنوز زمین تیره است و شیارهای نمناکش جای خرخاکی هاست . من دیوانه شده ام ؟ شاید . شاید تاثیر کورن فلکس هاییست که هیچ وقت نخورده ام . شاید هم سکون غروب مسخم کرده است . باد نمی آید و برگ ها تنهایند ، در عین ها بودن .
زمین خواب های تیره میبیند و من هنوز غرق گذشته ام و میدانم تا ابد این زمین تیره خواهد ماند . نورها چشمم را میزنند . خورشید تکرار ، زمستانیست . پاهایم را جابجا میکنم . عنکبوتی بی خانمان میشود . و دوباره شروع به تنیدن میکند . ببخشید عنکبوت .
برمیخیزم . نشانی از نور نیست تا پی بگیرمش . سهمم از نور را به کوری میبخشم و کورمال راهی دیگر میکشم ....