...
بعد از اینکه توانایی هات رو باور کردی ، ناتوانی هات رو درک کن . آدمها هر کدومشون یه جایی کم میارن . سعی کن نقاط ضعفت رو بفهمی . این فهمیدن حتی از بهبودشون هم مهمتر هست . سعی کن آروم باشی و فکر کن . هر موقع تونستی خودت رو ببینی اونوقت میتونی درست حرکت کنی .
و خاطرات .... خاطرات خراش زمان روی حافظه ی ماست . سعی نکن چیزی رو فراموش کنی . اینطور حقیقت رو خواهی کشت . فقط سعی کن اینقدری خاطراتت رو کمرنگ کنی که تو پس زمینه ی ذهنت محو بمونند . یه روزی بهشون نیاز خواهی داشت . به قول یه نفری ، گذشته چراغ راه آینده است .
فردیت خودت رو فراموش نکن . گاهی غبار احساس روی فردیت ما میشینه . یادت باشه آدمها اینقدر خوب نیستند که تورو برای خودت بخان . اگر همین فردیت نباشه همه آدمها شبیه همدیگه هستند . مثل یه گله گورخر . تو که نمیخواهی گورخر باشی؟ ... خوبه . پس یادت باشه خودت هستی . یادت باشه تنهایی . حتی اگر نباشی . چون آدمهای دیگه ای هستند که تنها هستند . و حتی اگه یه نفر دیگه هم تنها باشه ، باز تو تنهایی . جامعه انسان های ضعیف رو نمیخاد . پس قوی باش و پذیرای آدم های ضعیف . گرمشون کن . پشتشون باش تا بتونند دوباره حرکت کنند . همین میتونه بخشی از فردیت تو باشه . حداقل حالا حالا ها ....
پ ن : بخشی از نامه های یک دوست
